गडचिरोली:गडचिरोली जिल्ह्यात भारतीय जनता पक्ष (भाजप) सध्या झपाट्याने विस्तार करत असल्याचं चित्र दिसत आहे. गावोगावी बूथस्तरावर संघटन उभी राहत असून, नव्या चेहऱ्यांची मोठ्या प्रमाणावर पक्षात एन्ट्री होत आहे. निवडणूक व्यवस्थापन, प्रचार यंत्रणा आणि पदाधिकाऱ्यांची संख्या यामध्येही लक्षणीय वाढ झाली आहे. बाहेरून पाहता हा विस्तार पक्षाच्या वाढत्या ताकदीचा आणि संघटनशक्तीचा स्पष्ट पुरावा वाटतो. मात्र या वाढीमागे एक वेगळंच वास्तव हळूहळू समोर येत आहे—निष्ठावंत कार्यकर्ते बाजूला पडत चालले आहेत का, असा प्रश्न आता उघडपणे विचारला जात आहे.
भाजपचा आजचा विस्तार एका दिवसात झालेला नाही. जेव्हा सत्ता नव्हती, संसाधनं मर्यादित होती आणि राजकीय वातावरण प्रतिकूल होतं, त्या काळात हजारो कार्यकर्त्यांनी गावागावात जाऊन पक्षाची विचारधारा पोहोचवली. स्वतःच्या वेळेची, पैशाची आणि कुटुंबाची पर्वा न करता त्यांनी संघटन उभी केली. पराभव, विरोधकांचा दबाव आणि अडचणी असूनही त्यांनी पक्षाची पताका खाली येऊ दिली नाही. आजच्या यशामागे त्यांचा मोठा वाटा आहे, हे निर्विवाद आहे.
मात्र सत्तेच्या आणि विस्ताराच्या या टप्प्यावर परिस्थिती बदलताना दिसत आहे. पक्षात नव्या लोकांची भरती मोठ्या प्रमाणावर सुरू असून, इतर पक्षांतून आलेले नेते, स्थानिक प्रभावी व्यक्ती आणि आर्थिकदृष्ट्या सक्षम चेहरे यांना तात्काळ महत्त्वाच्या पदांवर संधी दिली जात आहे. त्यांच्या अनुभवाचा विचार होणं योग्य असलं, तरी याच प्रक्रियेत जुने कार्यकर्ते मागे पडत असल्याची भावना तीव्र होत आहे.
अनेक ठिकाणी वर्षानुवर्षे काम करणारा कार्यकर्ता त्याच पातळीवर राहतो, तर नव्याने आलेल्या व्यक्तींना थेट पदाधिकारीपद दिलं जातं. त्यामुळे “आपण इतकी वर्षं कशासाठी काम केलं?” असा प्रश्न कार्यकर्त्यांच्या मनात निर्माण होत आहे. ही केवळ वैयक्तिक नाराजी नसून, संघटनात्मक पातळीवर वाढणारी दरी असल्याचं चित्र दिसत आहे.
यासोबतच गटबाजीचं राजकारणही वाढताना दिसत आहे. कोणत्या नेत्याच्या गटात आपण आहोत, यावर पदं आणि संधी अवलंबून असल्याची चर्चा कार्यकर्त्यांमध्ये आहे. सोशल मीडियावर सक्रिय असणं, मोठ्या कार्यक्रमांमध्ये उपस्थिती दाखवणं आणि प्रतिमा निर्माण करणं याला अधिक महत्त्व दिलं जात असल्याची टीकाही होत आहे. परिणामी, प्रत्यक्षात जमिनीवर काम करणाऱ्या कार्यकर्त्यांची ओळख धूसर होत चालली आहे.
या पार्श्वभूमीवर तळागाळात नाराजी वाढत असल्याची माहिती विविध भागांतून समोर येत आहे. काही कार्यकर्ते सक्रिय कामापासून दूर जात आहेत, तर काही केवळ नावापुरतेच संघटनेत राहिले आहेत. पक्षाच्या कार्यक्रमांमध्ये त्यांचा सहभाग कमी होत असल्याचंही दिसून येत आहे. ही स्थिती कायम राहिली, तर भविष्यात पक्षाच्या संघटनशक्तीवर त्याचा विपरीत परिणाम होऊ शकतो.
दरम्यान, गडचिरोली जिल्हा मुख्यालयातही अशाच प्रकारच्या तक्रारी समोर येत आहेत. स्थानिक आमदार डॉ. मिलिंद नरोटे यांच्याकडून कार्यकर्त्यांच्या अडचणींकडे दुर्लक्ष होत असल्याचा आरोप केला जात आहे. कार्यकर्त्यांचे फोन न उचलणे, स्थानिक नागरिकांच्या समस्या प्राधान्याने न सोडवणे, तसेच पक्षाचे कार्यक्रम केवळ कार्यालयापुरते मर्यादित ठेवणे—या बाबींमुळे कार्यकर्ते आणि नागरिकांमध्ये नाराजी वाढत असल्याची चर्चा आहे.
स्थानिक पातळीवर “जनतेशी थेट संवाद कमी झाला आहे” आणि “कार्यकर्त्यांना योग्य सन्मान मिळत नाही” अशा प्रतिक्रिया वारंवार ऐकू येत आहेत. त्यामुळे पक्ष नेतृत्वाने आणि संबंधित आमदारांनी आपली जबाबदारी स्पष्ट करून कार्यपद्धतीत सुधारणा करावी, अशी अपेक्षा व्यक्त होत आहे.
राजकीय विश्लेषकांच्या मते, कोणत्याही पक्षाची खरी ताकद त्याच्या कार्यकर्त्यांमध्ये असते. उमेदवार किंवा नेतृत्व बदलू शकतं, पण कार्यकर्त्यांचा विश्वास आणि निष्ठा टिकवणं अत्यंत महत्त्वाचं असतं. हा पाया कमकुवत झाला, तर वरवरचा विस्तार टिकाऊ राहत नाही.
भाजपसमोर सध्या मोठं आव्हान आहे—नव्या उर्जेला संधी देताना जुन्या कार्यकर्त्यांचा सन्मान कसा राखायचा? संघटनात्मक पारदर्शकता कशी वाढवायची? आणि गटबाजीवर नियंत्रण ठेवून कार्यकर्त्यांमध्ये विश्वास कसा निर्माण करायचा?
एकीकडे विस्ताराची गती कायम ठेवायची आणि दुसरीकडे कार्यकर्त्यांचा विश्वास जपायचा—हा समतोल साधणं हीच खरी कसोटी ठरणार आहे. कारण पक्षाचं खरं वैभव केवळ सत्तेत किंवा संख्याबळात नसतं, तर त्या कार्यकर्त्यांच्या घामात आणि संघर्षात असतं, ज्यांनी कठीण काळातही पक्षाला उभं ठेवलं.
जर निष्ठावंत कार्यकर्त्यांची उपेक्षा अशीच सुरू राहिली, तर भविष्यात पक्षाचा विस्तार तर होईल, पण त्याची मूळ ताकद—कार्यकर्ते—हळूहळू कमी होत जातील. आणि राजकारणात हीच सर्वात मोठी शोकांतिका ठरू शकते.
